« Το βαρκάκι που με φέρνει,

Εμπατάρισε και γέρνει,

Πες μου που να κρατηθώ,

Μάνα μου που ζω.

Η ελπίδα μας χαμένη

Και η μοίρα μας γραμμένη,

Στου διαβόλου το κιτάπι

Να του βγάλει το μάτι.»

Αλληγορικό και διαχρονικό σύγχρονο ρεμπέτικο τραγούδι, που ζωγραφίζει την αγωνία του Έλληνα για το μέλλον, την αισχρή πραγματικότητα που βιώνει, τον αναστεναγμό του και την επίκληση της μάνας ως παυσίπονο στον πόνο του.

Ευαίσθητος και επιρρεπής ο Ελληνικός λαός έπεσε πάνω σε παχύδερμα και λαοπλάνους της πολιτικής. Ηγετίσκους βεληνεκούς φακής και βουλευτές καλοχαιρέτες. Τραπεζίτες, διεθνείς και εγχώριοι επενδυτές, ασύδοτοι, κερδοσκόποι, ζητούν εδώ και τώρα αίμα-απολύσεις-φτώχεια-δυστυχία-μιζέρια.

Ενδιαφερόμενοι τάχα για την μείωση του χρέους που οι ίδιοι δημιούργησαν. Μας ενοχοποιούν γιατί διεκδικήσαμε, αγωνιστήκαμε και τολμήσαμε να κάνουμε όνειρα για μια θέση στον ήλιο. Λαμβάνουν μέτρα χωρίς να μας ρωτήσουν. Κατάργησαν τη Δημοκρατία, απέβαλαν τις εκλογές, επέβαλαν ανδρείκελα στην κυβέρνηση.

Λειτουργούν χωρίς σχέδιο. Πωλούν ότι πωλείται. Στραγγαλίζουν την οικονομία. Αφήνουν ατιμώρητους τους καταχραστές της εμπιστοσύνης του λαού και του δημοσίου χρήματος. Καταπατούν την νοημοσύνη και την αξιοπρέπειά μας. Ξεπουλούν την εθνική μας Κυριαρχία με υπογραφές σε μνημόνια, σε βαρύγδουπες δηλώσεις λες και η Ελλάδα είναι τσιφλίκι τους.

Στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι πάτρωνες την πολιτικής, είναι υπόλογοι για τον βιασμό και το κουρέλιασμα του διατάγματος. Κι όλα αυτά από «σοσιαλιστική» κυβέρνηση με «δημοκρατικό προοδευτικό φρόνημα».

Ότι σπείρεις, θερίζεις: Απαιτείται τώρα η Αντίσταση όλου του Ελληνικού Λαού, η άμεση προσφυγή στις κάλπες και η καταψήφιση όλων των προσώπων που συμμετείχαν στην πολιτική σκηνή, τα τελευταία 20 χρόνια και που διαχρονικά κατάφεραν να μας φέρουν σε αυτή την οικονομική εξαθλίωση.

Όλους αυτούς που παριστάνοντας του Σωτήρες και αναγνωρίζοντας, αφού έχουν απομακρυνθεί από το προσκήνιο, ότι έχουν κάνει και λάθη χωρίς να ντρέπονται και φυσικά χωρίς καμιά συνέπεια.